سوزن لحاف دوزی آوردم.

سوزن جادویی هم دارم

چشم بسته نخ میشه

بدون نیاز به دختر و عروس

بانویی مسن که سادگش و صداقت در بیانش موج میزد

به بلندای سرو

به سختی سنگ

که به تازگی این روی به رخ کشیده و بر عدم چیره گشته

مرا به عدم می راند

به هیچ راهی روی از خودنمایی بر نمی کشد

قصد جانم کرده گویا

مرا 

تنهایی، آوای دل انگیزِ شور بود.

سکوتَ ش،خواستنی ترین آرام بود.

.....(ادامه دارد)

که درد را عظیم می پندارم.

که تحملش نتوانم.

تحملش چرا ، هضمش ندانم.

که اینچنین به بغل گرفته ام، چه را، غم را.

اینکه چرا و چگونه ندارد.

اگر می توانستم می رهانیدم خویش را

حال که نمی توانم به تنهایی

مرا کمکی ده ای یار

سحر است

به کلامی دیگر بامداد.

بی خوابی نیست که دستتم را به قلم برده،خواب بیش از قاعده روز است.

و قبل از قلمم، زبانم حرف ها برای شنیده شدن دارد

قبل تر از آن، دلم حرفها برای گقتن.

جان قلمم خشک شده .حرف با زبانم جا مانده و گفته بر دل .

مرا دریاب

توان از من ربوده

زخم بر خسته جانم نهاده

درد بر استخوانم نشانده

گرفته از من رمق را

چه میخواهد ز من.

او را بگویید

ازین تلخ تر

نشان گرفته کامم را؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بس است

نمیخواهم دگر

این نامرد

روزگار را

سختی بزرگتر است که ندانی چگونه درست کنی، از کجا بی آغازی

از آن بزرگتر است که ندانی بی آغازی یا سکوت کنی

ندانستن چقد سخت است

که از دوست رسید بر ما

که بر سکوتت خرده ای نیست.