پارک سر کوچه

من را با تو؛تو را با من

ماااا را کم دارد.

کم دارد

لحظات شاد ما را.

معبودا

چه سنگین تر از بنده عبد نما

سهل بگیر ،مرا نران.

درگهی غیر از تو نیست.

به سخاوت و گشایش.

بی تو برگی زردم را

ثانیه ها و بار ها

بر ذهن و قلب و وجودم

دوره میکنم.

شرط نیاز را اینگونه توانم

اگر مقبول باشد.

نازت را بر من عیان کن

که چشم بصیرتم نعمت بودن از دست داده.

خانومایی که سوزن لحاف دوزی میخواستن

سوزن لحاف دوزی آوردم.

سوزن جادویی هم دارم

چشم بسته نخ میشه

بدون نیاز به دختر و عروس

بانویی مسن که سادگش و صداقت در بیانش موج میزد